เรารู้ดีว่าเราทำให้คุณลำบากใจมามากแล้ว และเราก็ไม่อยากทำให้คุณลำบากใจอีก แต่ที่เราเขียนหน้านี้ไม่ได้เพื่อเรียกร้องความสนใจของใครน่ะ เราแค่อยากเขียน เขียนเกี่ยวกับความคิด ความรู้สึก ความทรงจำเกี่ยวกับคุณที่เรามีตอนนี้....

 

เห้ออออ.....มันนานมากแล้วเนอะที่เราไม่ได้คุยกัน มันนานมากแล้วเนอะที่เราไม่ได้เล่นกัน มันนานมากแล้วเนอะที่เราเหมือนเป็นคนแปลกหน้าของกันและกัน  แต่แล้วอยู่อยู่วันหนึ่งคุณก็กลับมาคุยกับเรา มาเล่นกับเรา คุณรู้ไหมว่าเราแปลกใจแค่ไหน เอาจริงจริงน่ะตอนนี้เราสับสนมากเลย เราไม่เข้าใจว่าคุณกำลังคิดอะไรอยู่ทำไมถึงทำแบบนั้น ทำไมถึงถามเราแบบนั้น เราว่าคุณน่าจะรู้ดีน่ะว่าคุณมีอิทิพลกับเรามากแค่ไหน คุณรู้ไหมว่าแค่คุณทักเราในเอมก็ทำให้เราสับสนมากแค่ไหน แล้วยิ่งคุณมาพูดกับเราแบบนั้นน่ะ ยิ่งทำเรางงไปอีก ทำเราไม่เข้าใจไปใหญ่ เราไม่เข้าใจจริงจริงว่าคุณคิดอะไรอยู่ คิดเท่าไหร่ก้อคิดไม่ออก…

 

ความจริงมันยังอะไรอีกเยอะที่เราไม่เข้าใจ ไม่ว่านานแค่ไหนเราก็ยังไม่เข้าใจ ไม่ว่าจะมีใครกี่คนผ่านเข้ามา ไม่ว่าจะมีใครมาพูดอะไรกับเรามากเท่าไหร่ เราก็ยังไม่เข้าใจ เราไม่เข้าใจว่าทำไมเราถึงเลิกคิดเรื่องคุณไม่ได้ซะที ความจริงแล้วมันก็มีบางแหละที่เราไม่ได้คิด แต่สุดท้ายเราก็จะกลับมาคิดอยู่ดี เรารู้ดีว่าไม่มีใครขอให้เราคิด แต่เราเลิกคิดไม่ได้จริงจริง เราอยากรู้เหตุผลมากมากว่าทำไม.... หลายครั้งที่เราเคยยอมแพ้ที่จะเลิกคิด เพราะมันยาก และเราก็ไม่อยากเสียใจแล้ว เราเสียใจก็เพราะทุกอย่างมันเป็นอย่างนี้เพราะเราเอง เราเสียใจกับความโง่ของตัวเอง เราเสียใจกับความขี้ขลาดของตัวเองที่ไม่กล้าจะเข้าไปคุย เพราะเราคิดเสมอว่าเค้าคงไม่อยากเห็นหน้าเราหรอก เค้าคงไม่อยากคุยกับคนที่ใจร้ายกับเค้า คนที่ไม่มีค่าพอกับสิ่งที่ได้รับมาทั้งหมด

 

หลายหลายครั้งที่เราเคยคิดว่าทำไมเราต้องมาเจอกัน ถ้าเจอกันแล้วต้องเป็นแบบนี้ ทำไม ทำไมต้องเจอกัน หรือนี้คือการตอบแทนที่เราควรได้รับจากการกระทำแย่แย่ของเรา เรายอมรับน่ะว่า ณ ตอนนี้เราก็ยังหาเหตุผลมาบอกตัวเองไม่ได้ว่าทำไมเราไม่เคยเอาคุณออกไปจากหัวได้ทั้งทั้งที่เราไม่ได้ชอบคุณอยู่ ทำไมคุณถึงยอมมาคุยกับเรา เราเคยมีความคิดแย่แย่ที่ว่าคุณกลับมาคุย เพราะคุณรู้ว่าเราสับสนง่ายมากเรื่องคุณ ถึงเราจะยังไม่รู้ความจริง แต่เราขอโทษน่ะ ขอโทษที่มองคุณในแง่ลบแบบนั้น….

 

วันนั้น....วันที่เราได้ยินคุณขอโทษเรา คุณรู้ไหมว่าเรารู้สึกแบบไหน เรารู้สึกงง เรารู้สึกสับสน เรารู้สึกว่าเราไม่สมควรได้รับมัน เพราะที่เราทำกับคุณมันแย่กว่าเยอะ และเราเองต่างหากที่ควรพูดคำว่าขอโทษ ไม่ใช่คุณ แต่เราก็แอบหลงตัวเองนิดนึง เราแอบดีใจน่ะที่คุณพูดแบบนั้น เพราะเราคิดว่าอย่างน้อยคุณยังแคร์เรา ยังคิดที่จะขอโทษเรา

 

แต่เราก็ไม่ได้หวังอะไรหรอกน่ะ ความจริงแล้วเราไม่มีสิทธิ์หวังด้วยแหละ ก็เราเองหนิเนอะที่เป็นคนเลือกเอง เราเป็นคนพูดเองแหละ เห้ออออ.....เอาจริงจริงน่ะ เราไม่รู้ว่ากี่ครั้งแล้วที่เราเสียใจ ที่เราเคยถามตัวเองว่าถ้าตอนนั้นเราไม่พูดไปแบบนั้น ตอนนี้เราจะเป็นยังไง เราจะยังทะเลาะกันบ่อยบ่อยอีกรึป่าว หรือเราจะคุยกันแบบดีดี ไม่ต้องทะเลาะกัน แต่เราก็รู้ว่ามาพูดเอาตอนนี้ก็คงเท่านั้น เวลามันผ่านไปแล้ว ทุกทุกอย่งมันเปลี่ยนไปแล้ว ทุกอย่างมันอยู่แค่ในความทรงจำ ความทรงจำที่บางครั้งมันก็ทำให้เราดีใจ ทำให้เรายิ้มได้ แต่บางครั้งก็เป็นความทรงจำที่ทำให้เรารู้สึกแย่ รู้สึกเสียใจ อยากร้องไห้ แต่ยังไงเราก็ยังถือว่ามันเป็นความทรงจำที่ดีน่ะ…..^^

 

เราไม่รู้หรอกว่าเราในความทรงจำคุณเป็นยังไง ถ้าให้เราเดาก็คงจะไม่ค่อยดีเท่าไหร่แหละ ก็เราเล่นทำอะไรแย่แย่ไปมากมายแบบนั้น ดีแต่พูดจาแย่แย่ ทำตัวแย่แย่ แต่ก็ไม่แน่หรอกบางที่คุณคงไม่มีเราอยู่ในความทรงจำแล้วก็ได้ จริงไหม??

 

แต่สำหรับเรา คุณคือคนที่ค่อยเป็นห่วงเรา ค่อยอยู่ข้างเรา แม้ว่าเราจะทำตัวแย่แย่ใส่ ค่อยรับฟังเรื่องน่ารำคาญของเรา คนที่เราทะเลาะแบบแรงแรงด้วยบ่อยที่สุด เรายังจำได้ที่มีอยู่วันหนึ่งเราก็ถามว่าถ้าวันหนึ่งเราตายขึ้นมาหล่ะ แล้วพอวันรุ่งขึ้นเราก็ดันหายใจไม่ออกจริงจริง เรายังจำได้ดีว่าตอนที่เราเดินออกมาจาก Medical center แล้วเราก็เจอคุณกับโอ๊ตยืนอยู่ ทั้งทั้งที่คุณเหนื่อยกับการแข่งบาสมา แต่คุณก้อยังจะรอเรา....

 

คุณคงลืมไปหมดแล้วสิน่ะ เรื่องไร้สาระแบบนี้อ่ะ ถึงเราจะเขียนไม่หมด เพราะมันคงจะยาวเกินไป แต่เรายังจำได้น่ะ ทั้งวันที่ 28 เมษา 2003 วันที่เราได้เจอคุณครั้งแรกที่ summer school เรื่อง Hershey เรื่องที่ทะเลาะกันเพราะtaxi วันที่ไปzeenzone เพื่อหาซื้อเทียนกับกินswensens วันที่คุณมาทำแผลให้ ตอนที่คุณโกรธเพราะเราไม่ยอมบอกว่าเราอยากได้ที่อยู่คุณไปทำไม ตอนเช้าที่คุณโทรมาบอกว่า snowman ขาขาดแล้ว ตอนที่ทำการบ้าน IT ด้วยกัน แล้วMr.Cocallis เค้าก็มาหาว่าลอกกัน เลยไม่ยอมให้ทำโปสเตอร์เกี่ยวกับ devices ด้วยกัน ตอนที่ทำการบ้านจีโอด้วยกัน ตอนที่เรากับคุณไปเอาแฟ้ม IT ด้วยกันเพราะคุณไม่มาเรียน ตอนที่คุณส่ง txt มาจาก NZ เพื่อถามว่าจะเอาแมวน้ำป่าว ตอน y.9 ที่คุณให้หมีกับกุหลาบ (กุหลาบที่แม่คุณเป็นคนซื้อ)  ตอนที่ได้กล่องใส่ CD มาตอนวันเกิด15ปี ตอนที่ได้ txt happy birthdayตอนวันเกิด16ปี ทั้งทั้งที่ไม่คิดว่าจะจำได้ซะแล้ว ตอนที่คุณทำกระเป๋าตังค์ที่เราซื้อให้หาย และไม่กล้าไปเอาคืน ตอนที่กลับมาคุยกันอีกครั้งเพราะนิ้ง ตอน geo trip ที่คุณมาถามว่าเราเจ็บไหมตอนที่บอลมากระแทกหัวเรา ตอนที่แม่คุณทำพายสัปปะรสให้ แต่เรากับพี่เราก็เรียกมันว่ากังหัน และนั้นก็เลยเป็นที่มาของไดอารี่เนอะ ไดอารี่ที่เราเคยลงเพลงความจริงในใจไว้ เพลงที่ไม่ว่าจะฟังกี่ครั้งมันก็ทำให้เรานึกถึงคุณ....

 

ถึงตอนนี้อะไรอะไรจะไม่เป็นอย่างที่เราอยากให้เป็น แต่เราขอบคุณมากน่ะ มากมากจริงจริง สำหรับทุกทุกอย่าง ทุกทุกคำพูด ทุกทุกความเป็นห่วง ทุกทุกบทเรียน ทุกทุกความทรงจำ ถ้าถามเราว่าเราอยากกลับมาเป็นอย่างเดิมไหม เราตอบได้เลยว่าอยาก เราอยากคุยกับคุณ เล่นกับคุณได้อย่างที่เคยทำ อย่างที่เพื่อนคนอื่นทำได้ แต่ถ้าคุณกลับมา แล้วพวกเราต้องมาทะเลาะกันแบบเดิมเดิม โกรธกันเพราะเรื่องอะไรก็ไม่รู้ เราก็ไม่อยากให้คุณกลับมาหรอกน่ะ เรายอมที่จะจมอยู่กับอดีต อยู่ในโลกที่เมื่อไหร่เราคิดถึงเราก็สามารถยิ้มได้ หัวเราะได้ มีความสุขได้ หรือร้องไห้บ้าง เสียใจบ้าง.... และเราก็อยากจะขอโทษสำหรับทุกอย่าง ทุกอยากที่เราทำแย่แย่ใส่ตลอดเวลา 3 ปีกว่าที่เราได้คุยกัน....

 

 

     

 

 

 

 เหม่อมองฟ้าก็ดู ไม่สดใส และดูเหมือนหัวใจ ฉันอ่อนล้า

 ฉันรู้ว่าฉันใจร้ายและเลือดเย็น 
 ที่ไม่คิดไม่เห็นตัวเธอนั้นในสายตา
 แต่วันนี้ฉันอยากระบายให้เข้าใจ ว่ามันเหงาเพียงใด
 ไม่มีแม้สักคน รอบตัวยังดูว่างเปล่า

 ในวันนี้ที่เราไม่ได้คุยกัน

 ต้องกลายเป็นแค่เพื่อนเก่า
 ที่ผูกพันธ์ก็เริ่มเก่า
 ฉันรู้ก็ฉันเองที่เลือกไป เลือกให้เป็นอย่างนี้
 เคยห้ามใจ และยอมคิดตาม วันนั้นพยายามแต่ยากเต็มที
 ไม่อาจรวมทุกความต่าง ถมช่องว่างของเรา 
 ต้องยอมเป็น แค่เพื่อนเก่าอยู่เหงาๆอย่างนี้ 
 หากเราคุยกัน ได้มากกว่านี้

 ฉันอยากจะถามเธอทุกที

 อยากจะถามเธอซักครั้งเธอจำได้ไหมใครเคยเสียน้ำตา
 ตอนนั้นใครเคยขอร้องให้เธอเปลี่ยนใจ
 แล้วก็ผ่านพ้นมา เธอนั้นก็กลับมา
 อย่าทำแบบนี้เลย เพราะฉันกลัวจะเสียน้ำตา

 พอแล้วไม่อยากสับสนในใจ

 

 

written by , * p u T ,, ~ @ 17-07-07

u know i do and i always do...